ಇದು ಇತಿಹಾಸಕಾರ ಮನ್ನಾರ್ ಮನ್ನನ್ ಅವರ ತಮಿಳು ಯೂಟ್ಯೂಬ್ ಸಂದರ್ಶನದ ಲಿಖಿತ ರೂಪವಾಗಿದೆ.
https://www.youtube.com/watch?v=m6rycMA6LMc
ಸಂದರ್ಶಕ: ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಜಾತಿ (ಕಾಸ್ಟ್) ಯಾವಾಗ ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು?
ಮನ್ನನ್: ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಗಳು ಮತ್ತು ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ವಿಭಜನೆಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಆ
ವಿಭಜನೆಗಳು ಮತ್ತು ಜಾತಿ ನಡುವೆ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಂದು ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು
ವಿಭಾಗದೊಂದಿಗೆ ನೇರವಾದ ಸಂಬಂಧ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.
ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ರೋಮನ್ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ಪಂಥಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮದೇ ಆದ
ಚರ್ಚುಗಳಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬೇರ್ಪಟ್ಟು ಬದುಕುವುದಿಲ್ಲ. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ,
ವಿಭಿನ್ನ ವಿಭಾಗಗಳ ನಡುವಿನ ವಿವಾಹಗಳಿಗೆ ಕಠಿಣ ನಿರ್ಬಂಧಗಳಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಮೂರನೆಯದಾಗಿ, ಕೇವಲ ಒಂದು
ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ತಾರತಮ್ಯ ತೋರಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಮೂರು ಸಮಸ್ಯೆಗಳೂ ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ.
ಮೊದಲ ಸಮಸ್ಯೆ ಸ್ವಜಾತಿ ವಿವಾಹ (Endogamy). ಅಂದರೆ, ಜನರು ತಮ್ಮದೇ ಗುಂಪಿನೊಳಗೆ ಮಾತ್ರ
ವಿವಾಹವಾಗಬೇಕು; ಹೊರಗಿನವರನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಲು ಅವಕಾಶವಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಎರಡನೆಯ ಸಮಸ್ಯೆ ತಾರತಮ್ಯ. ಕೆಲವು ಸಮುದಾಯಗಳು ತಮ್ಮ ಜನ್ಮದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ತಾರತಮ್ಯಕ್ಕೆ
ಒಳಗಾಗುತ್ತವೆ.
ಮೂರನೆಯದಾಗಿ, ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕೆಲವರನ್ನು ಮೇಲಿನವರಾಗಿ, ಇತರರನ್ನು
ಕೆಳಗಿನವರಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಶ್ರೇಣೀಕರಣ (Hierarchy) ಮತ್ತೊಂದು ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿದೆ.
ಈ ಮೂರು ಲಕ್ಷಣಗಳೇ ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಇತರ ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿಭಜನೆಗಳಿಂದ ಭಿನ್ನಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ.
ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಒಂದೇ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡದ್ದಲ್ಲ. ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭಾರತದಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡದ್ದೂ
ಅಲ್ಲ. ಅದು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದಿದರೂ, ಅದರ ಬೇರುಗಳು ಭಾರತೀಯ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಬಂದವು ಎಂದು
ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ನಾವು ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಆರ್ಯರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಾಗಿದ್ದರು
ಮತ್ತು ಅವರು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದರು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ “ಆರ್ಯ” ಎಂಬ ಪದವೇ ಭಾರತದ
ಪ್ರಾಚೀನ ಶಿಲಾಶಾಸನಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.
ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ಕ್ರಿ.ಪೂ. 6ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಇರಾನ್ನ ರಾಜ ದಾರಿಯಸ್ ಒಂದು ಶಿಲಾಶಾಸನದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ
ಬರೆದಿದ್ದಾನೆ:
“ಆರ್ಯ ವಂಶದ ಪರ್ಷಿಯನ್ ಆಗಿರುವ ನಾನು ಆರ್ಯ ದಾರಿಯಸ್.”
ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.
ಸಂದರ್ಶಕ: ಆರ್ಯರು ಭಾರತದಲ್ಲೇ ಇದ್ದರು ಎಂದು ನಾವು ಭಾವಿಸಿದ್ದೆವು. ಹಾಗಾದರೆ ಅವರು ಪರ್ಷಿಯಾದಲ್ಲೂ
ಇದ್ದರಾ?
ಮನ್ನನ್: ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರು ಪರ್ಷಿಯಾದಲ್ಲೇ ಇದ್ದರು. ನಿಜವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಪರ್ಷಿಯಾದ (ಇರಾನ್)
ಹಳೆಯ ಹೆಸರು ಆರ್ಯನಂ (Aryanam) ಆಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜನರನ್ನು ಆರ್ಯರು ಎಂದು
ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಇದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಕ್ರಿ.ಪೂ. 2100ರ ಸುಮಾರಿಗೆ ಸ್ಟೆಪ್ಪೆ ಹುಲ್ಲುಗಾವಲು ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ
ಕೆಲವು ಜನರು ವಲಸೆ ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಇಂದಿನ ವಂಶಾವಳಿ ಗುರುತಿನ ಪ್ರಕಾರ ಅವರ R1a-M417 ಎಂದು
ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಸಮುದಾಯ ಅಥವಾ ಕುಲದ ಹೆಸರೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಯುರೋಪ್ಗೆ ಹೋದರು. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಭಾರತದ ಕಡೆಗೆ ಬಂದರು.
ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದವರು ವೇದಗಳು, ಸಂಸ್ಕೃತ ಮತ್ತು ವರ್ಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ತಂದರು. ಆದರೆ ಯುರೋಪ್ಗೆ ಹೋದ
ಅದೇ ಜನರು ಈ ಮೂರನ್ನೂ ಹೊಂದಿರಲಿಲ್ಲ.
ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಅಂಶಗಳು ಮೂಲತಃ ಅವರ ಸ್ಟೆಪ್ಪೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಭಾಗವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಪ್ರಯಾಣದ ವೇಳೆ
ಅವುಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು.
ಯುರೋಪ್ಗೆ ಹೋದ ಸ್ಟೆಪ್ಪೆ ಜನರು ವಿಭಿನ್ನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಅವರು ಬೆಲ್-ಬೀಕರ್ ಮಣ್ಣಿನ
ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಹಗ್ಗದ ಗುರುತುಗಳಿಂದ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ
ಸಮಾಧಿಗಳಿಗಾಗಿ ವಿಶೇಷ ರಚನೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಭಾರತವನ್ನು ತಲುಪಿದ ಸ್ಟೆಪ್ಪೆ ಜನರು ಸುಮಾರು ಎರಡು ಶತಮಾನಗಳ ಕಾಲ ಇರಾನ್ನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದರು. ಅವರು
ಕ್ರಿ.ಪೂ. 2100ರ ವೇಳೆಗೆ ವಲಸೆ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದರೂ, ಭಾರತವನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದು ಕ್ರಿ.ಪೂ. 1600ರ ಸುಮಾರಿಗೆ.
ಈ ವಿಳಂಬಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು?
ಅವರು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಇರಾನ್ನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದ್ದರು.
ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವಾಗ ಆ ಪ್ರದೇಶದ ಜನರನ್ನು “ಆರ್ಯರು” ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಂತರ ಅವರು ಭಾರತಕ್ಕೆ
ಬಂದಾಗ, “ನೀವು ಯಾರು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದವರಿಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಆರ್ಯರು ಎಂದು ಪರಿಚಯಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.
ಸಂದರ್ಶಕ: ಅಂದರೆ ಅವರು ಆರ್ಯ ಗುರುತನ್ನು ಇರಾನ್ನಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿಕೊಂಡರಾ?
ಮನ್ನನ್: ಹೌದು. ಈ ದೃಷ್ಟಿಕೋಣದ ಪ್ರಕಾರ, ಆರ್ಯ ಗುರುತು ಇರಾನ್ನಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು.
ಯಜ್ಞಗಳನ್ನೂ ಕೂಡ ಇರಾನ್ನಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಲಾಯಿತು.
ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಋಗ್ವೇದದಲ್ಲಿ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞದ ವಿವರಣೆಗಳಿವೆ. ಕುದುರೆಯನ್ನು ಬಲಿ ನೀಡುವ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ
ವಿಧಾನವನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅದರ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಇಟ್ಟು ಸಮಾಧಿ ಮಾಡುವ
ವಿಧಾನವೂ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಆಚರಣೆಗಳಿಗೆ ಪುರಾತತ್ವ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇರಾನ್ನ ಪುರಾತತ್ವ
ತೋಡಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳು ಕಂಡುಬಂದಿವೆ.
ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅವರು ಕೆಲವು ಯಜ್ಞ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ಇರಾನ್ನಿಂದ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡರು. ಆದಾಗ್ಯೂ,
ಇರಾನಿನ ಆಚರಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದ ಆರ್ಯರು ಅನುಸರಿಸಿದ ಆಚರಣೆಗಳ ನಡುವೆ ಕೆಲವು
ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳೂ ಇದ್ದವು.
ಆದ್ದರಿಂದ, ಈ ಜನರನ್ನು ನಿಖರವಾಗಿ ವಿವರಿಸಬೇಕಾದರೆ “ಆರ್ಯರು” ಎಂದು ಕರೆಯುವುದಕ್ಕಿಂತ “ಸ್ಟೆಪ್ಪೆ
ಹುಲ್ಲುಗಾವಲು ಜನರು” ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಸೂಕ್ತ.
ನಾನು ಒಂದು ಸರಳ ಉದಾಹರಣೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ.
ಶಾರುಖ್ ಖಾನ್ ಒಬ್ಬ ನಟನ ಹೆಸರು. ಅದು ಪರ್ಷಿಯನ್ ಮೂಲದ ಹೆಸರು.
“ಶಾಹ್ ರುಖ್” ಎಂದರೆ ಹಕ್ಕಿ. “ಖಾನ್” ಎಂದರೆ ರಾಜ.
ಒಟ್ಟಾರೆ ಅರ್ಥ “ಹಕ್ಕಿಗಳ ರಾಜ”, ಅಂದರೆ ಗರುಡ.
ಶಾರುಖ್ ಖಾನ್ ಅವರ ಮಗನ ಹೆಸರು ಆರ್ಯನ್ ಖಾನ್.
ಇಂದಿಗೂ ಮುಸ್ಲಿಮರು “ಆರ್ಯನ್” ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ.
ಅದೇ ರೀತಿ “ಶಾಹ್” ಎಂಬ ಪದವನ್ನೂ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಅಮಿತ್ ಶಾಹ್ ಹಾಗೂ ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್
ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿರುವ ನಾದಿರ್ ಶಾಹ್.
ಹೀಗೇಕೆ?
ಕಾರಣವೆಂದರೆ, ಎರಡು ಶತಮಾನಗಳ ಕಾಲ ಇರಾನ್ನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅಲ್ಲಿನ ಕೆಲವು
ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಕೆಲವು ಇರಾನಿಯನ್ ಪದಗಳನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ತಂದರು.
ಸಂದರ್ಶಕ: ಹಾಗಾದರೆ ಅವರು ಕೆಲವು ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡರು ಎಂದು ನೀವು
ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೀರಾ?
ಮನ್ನನ್: ಇಲ್ಲ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇಸ್ಲಾಂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಘಟನೆಗಳು ಕ್ರಿ.ಪೂ. 1600ರ ಸುಮಾರಿಗೆ
ನಡೆದವು. ಆಗ ಇರಾನ್ನ ಜನರು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬೇರೆ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಪುರಾಣ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು
ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಸಂದರ್ಶಕ: ಹಾಗಾದರೆ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇಸ್ಲಾಂ ಅಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲವೇ?
ಮನ್ನನ್: ಹೌದು. ಇಸ್ಲಾಂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಸ್ಲಾಂ ಉದಯಿಸುವ ಅಡಿಪಾಯವೂ ಆಗಲೇ
ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಇಸ್ಲಾಂ ನಂತರ ಒಬ್ಬ ಪ್ರವಾದಿಯ ಬೋಧನೆಗಳ ಮೂಲಕ ಉದಯಿಸಿತು. ಅದು ಕೇವಲ ಸ್ಥಳೀಯ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ
ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ವಿಸ್ತರಣೆ ಅಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇಸ್ಲಾಂ ಅನೇಕ ಇತರ ಧರ್ಮಗಳಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ.
ಇಸ್ಲಾಂಗೂ ಮುಂಚೆ, ಸುಮಾರು ಕ್ರಿ.ಪೂ. 10ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಜರಾತುಷ್ಟ್ರ (Zarathushtra) ಎಂಬ ವ್ಯಕ್ತಿ
“ಅವೆಸ್ತಾ” ವೇದವನ್ನು ರಚಿಸಿ ಒಂದು ಧರ್ಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.
ಅಹುರ ಮಜ್ದಾ (Ahura Mazda) ಆ ಧರ್ಮದ ಪರಮ ದೇವರು. ಜನರು ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ದೇವರುಗಳು (Devas) ಮತ್ತು ಅಹುರರು (Ahuras) ಕುರಿತ ಕಥೆಯಿದೆ.
ಹಾಗೆಯೇ ಭಾರತೀಯ ಆರ್ಯರಲ್ಲಿಯೂ ದೇವ–ಅಹುರ ಕಥೆಯಿದೆ. ಎರಡೂ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇ
ರೀತಿಯ ವಿಷಯ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.
ಆ ಕಥೆಗಳು ಆ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು. ಆ ಜನರು ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಆ ಕಥೆಗಳನ್ನು ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ
ಭಾರತಕ್ಕೆ ತಂದರು.
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇರಾನ್ನಲ್ಲಿ ಲಿಪಿ ಮತ್ತು ಬರವಣಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಈಗಾಗಲೇ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿತ್ತು.
ದೇವ–ಅಹುರ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರ ಜ್ಞಾನ ಅಥವಾ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಕಳುವಾಗುವುದರಿಂದ ಸಂಘರ್ಷ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಆ ಕಾಲದ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಮೌಖಿಕವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಹರಡುತ್ತಿದ್ದವು. ವೇದಗಳನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸಲು
ಬರವಣಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಹಾಗಿದ್ದಾಗ ಬರೆಯಲಾದ ವೇದಗಳನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಹೇಗೆ ಕದಿಯಬಹುದು?
ಆ ಕಥೆಗಳು ಮೂಲತಃ ಇರಾನ್ನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು. ನಂತರ ಅವುಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತರಲಾಯಿತು.
ಈ ವಲಸಿಗರು “ಆರ್ಯ” ಮತ್ತು “ಕ್ಷತ್ರಿಯ” ಎಂಬ ಪ್ರಮುಖ ಪದಗಳನ್ನೂ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡರು.
ಅಹುರ ಮಜ್ದನ ಕೆಳಗೆ ಅಮೇಶ ಸ್ಪೆಂತಾಸ್ (Amesha Spentas) ಎಂಬ ದೈವಿಕ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ. ಅವನಿಗೆ ಆರು
ಮುಖಗಳಿವೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರನೇ ಮುಖವನ್ನು “ಕ್ಷತ್ರ” (Khshathra) ಎಂದು
ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಯೋಧತ್ವ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ.
ಈ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಪ್ರಕಾರ, “ಕ್ಷತ್ರಿಯ” ಎಂಬ ಪದವು “ಕ್ಷತ್ರ” ಎಂಬ ಪದದಿಂದ ಬಂದಿದೆ.
ಆ ಪದವನ್ನೂ ಅವರು ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ತಂದರು.
ಅದೇ ರೀತಿ, ಮಹಾಪ್ರಳಯದಿಂದ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಪಾರಾದ ನೋಹನ ಕಥೆಯನ್ನು ನಾವು ತಿಳಿದಿದ್ದೇವೆ.
ಸೂಮೇರಿಯನ್ ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇ ರೀತಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನಿದ್ದು, ಅವನನ್ನು “ಜಿಯುಸುದ್ರ” (Ziusudra)
ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.
ಈ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಪ್ರಕಾರ, “ಶೂದ್ರ” ಎಂಬ ಪದವು “ಜಿಯುಸುದ್ರ” ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಬಂದಿದೆ.
ಈ ಜನರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದ ನಂತರ ಈ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು
ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.
ಮೊದಲಿಗೆ ಆರ್ಯರೊಳಗೇ ವಿಭಜನೆ ನಡೆಯಿತು.
ಕೆಲವರು ಆರ್ಯ ಕ್ಷತ್ರಿಯರಾದರು.
ಕೆಲವರು ಆರ್ಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಾದರು.
ಕೆಲವರು ಆರ್ಯ ವೈಶ್ಯರಾದರು.
ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಆರ್ಯ ಶೂದ್ರರಾದರು.
ಸಂದರ್ಶಕ: ಹಾಗಾದರೆ ಮೊದಲಿಗೆ ಅವರು ತಮ್ಮೊಳಗೇ ವಿಭಜಿಸಿಕೊಂಡರಾ?
ಮನ್ನನ್: ಹೌದು.
ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅವರು ಮೊದಲು ತಮ್ಮನ್ನೇ ವಿಭಜಿಸಿಕೊಂಡರು.
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆರ್ಯ ಕ್ಷತ್ರಿಯರು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದರು.
ಆರ್ಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಎರಡನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದರು.
ಕಾರಣ ಸರಳ.
ಆ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಯೋಧರನ್ನು ಸಮಾಜದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗಲೂ ತಮ್ಮನ್ನು ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಂಡರು.
ಬೌದ್ಧ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ರಾಜರು ಕ್ಷತ್ರಿಯರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಕ್ಷತ್ರಿಯರನ್ನು ಅತ್ಯುನ್ನತ
ವರ್ಣವೆಂದು ನೋಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಎರಡನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದರು.
ಸಂದರ್ಶಕ: ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಯಾವಾಗ ವರ್ಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದರು?
ಮನ್ನನ್: ಕೆಲವು ಕಾಲದ ನಂತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಒಂದು ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಮೇಲೆ ನಿಯಂತ್ರಣ ಸಾಧಿಸಿದರು.
ಕ್ರಿ.ಪೂ. 2ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಶುಂಗ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಪುಷ್ಯಮಿತ್ರ ಶುಂಗ ಎಂಬ ರಾಜನಿದ್ದ.
ಅವನು ಮೌರ್ಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಕೊನೆಯ ರಾಜನನ್ನು ಕೊಂದು ತನ್ನನ್ನು ರಾಜನೆಂದು ಘೋಷಿಸಿಕೊಂಡನು.
ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗಿದ್ದನು. ಜೊತೆಗೆ ರಾಜನೂ ಆಗಿದ್ದನು.
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತಮ್ಮನ್ನು ರಾಜರಿಗಿಂತಲೂ ಮತ್ತು ದೇವರುಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಮೇಲಿನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ
ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸಿದರು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಧಿಕಾರ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು.
ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ರೂಪರೇಖೆಯ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿಂದಾಗಿ ಅವರು ತಕ್ಷಣ ಸಮಾಜದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭುತ್ವ
ಸಾಧಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿಯೂ “ಮೀನಿನ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ” (Fish Philosophy) ಎಂದು ವಿವರಿಸಬಹುದಾದ ಒಂದು ಕಲ್ಪನೆ
ಇದೆ.
ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮೀನು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮೀನನ್ನು ನುಂಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.
ಸಣ್ಣ ಮೀನು ಹೇಳುತ್ತದೆ:
“ಇದೇನು? ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದೀಯಲ್ಲ!”
ಅದಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಮೀನು ಹೇಳುತ್ತದೆ:
“ಸರಿ. ನಾನು ಐದು ನಿಮಿಷ ಕಾಯುತ್ತೇನೆ. ನಿನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ನೀನೇ ನನ್ನನ್ನು ನುಂಗು.”
ಆದರೆ ಸಣ್ಣ ಮೀನು ದೊಡ್ಡ ಮೀನನ್ನು ನುಂಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಆದ್ದರಿಂದ ಮೊದಲು ಅದು ಬದುಕುವುದು ಮತ್ತು ತನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಲಿಯಬೇಕು.
ಒಂದು ದಿನ ಅದು ಸಾಕಷ್ಟು ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ದೊಡ್ಡ ಮೀನನ್ನೂ ಸೋಲಿಸಬಹುದು.
ಚಾಣಕ್ಯನು ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಈ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಇದನ್ನೇ ಮೀನಿನ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಆರ್ಯರು ಇಂತಹ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಏಕೆ ರೂಪಿಸಿದರು?
ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಸಣ್ಣ ಮೀನುಗಳಂತಿದ್ದರು; ಅವರ ಸುತ್ತಲಿದ್ದ ಸಮಾಜ ದೊಡ್ಡ ಮೀನಿನಂತಿತ್ತು.
ಅವರು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ನಂತರ ರಾಮಾಯಣ ಮತ್ತು ಮಹಾಭಾರತವನ್ನು ತಮ್ಮದೇ ಕಥೆಗಳೆಂದು ಹೇಳಲು
ಆರಂಭಿಸಿದರು.
ಇಡೀ ದೇಶವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಆರ್ಯ ರಾಜ್ಯಗಳು ಆಳುತ್ತಿದ್ದವು ಮತ್ತು ರಾಮಾಯಣ–ಮಹಾಭಾರತದ ಘಟನೆಗಳು ಆ
ಕಾಲದಲ್ಲೇ ನಡೆದವು ಎಂದು ವಾದಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.
ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಈ ಕಥೆಗಳನ್ನೂ ಅವರು ಬದಲಾಯಿಸಿದರು.
ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ತಾಯಿಭಾಷೆಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ ಕಾಲವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ರಾಮಾಯಣ ಮತ್ತು ಮಹಾಭಾರತಕ್ಕೆ ಕೆಲವು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಅಡಿಪಾಯಗಳಿರಬಹುದು.
ಆದರೆ ಇಂದಿನಂತೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಆರ್ಯರು, ಮನುಸ್ಮೃತಿ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಸಹೋದರರು ಅಥವಾ
ನೆರೆಹೊರೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡುವುದು ಧರ್ಮ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಕಥೆಗಳಾಗಿ ರೂಪಿಸಲಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಈ ರೀತಿಯ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳು ನಂತರ ಸೇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು.
ಜನರು ಪರಸ್ಪರ ಜಗಳವಾಡುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಇಂತಹ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಲಾಯಿತು.
ಇತರರೆಲ್ಲ ದುರ್ಬಲರಾದರೆ ನೀನು ಬಲಿಷ್ಟನಾಗಬಹುದು.
ಇತರರೆಲ್ಲ ವಿಭಜಿತರಾದರೆ ನೀನೇ ಪ್ರಭಾವಿ ಶಕ್ತಿಯಾಗುವೆ.
ನಿನ್ನ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯು ನೂರರಲ್ಲಿ ಶೇಕಡಾ ಐದರಷ್ಟಿದ್ದರೆ ಉಳಿದ ಶೇಕಡಾ ತೊಂಬತೈದು ರಷ್ಟು ಜನರು
ಒಂದಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವರನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಆ ಶೇಕಡಾ ತೊಂಬತ್ತೈದರಷ್ಟು ಜನರನ್ನ ನೂರಾರು ಅಥವಾ ಸಾವಿರಾರು ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿ, ನಿನ್ನ
ಶೇಕಡಾ ಐದರಷ್ಟು ಜನರು ಮಾತ್ರ ಒಂದಾಗಿದ್ದರೆ, ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವ ನಿನ್ನ ಕೈಗೆ ಬರುತ್ತದೆ.
ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಆರ್ಯರೂ ಆರ್ಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟರು.
ಅವರು ಪುರೋಹಿತಿಕೆ, ಯಜ್ಞ–ಯಾಗದಿಗಳು ಮತ್ತು ದೇವಾಲಯ ಸಂಬಂಧಿತ ಕಾರ್ಯಗಳಂತಹ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ
ವೃತ್ತಿಗಳ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಗಮನಹರಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು.
ಸಂದರ್ಶಕ: ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಅವರು ಯಾವ ರೀತಿಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು?
ಮನ್ನನ್: ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಅವರು ಅನೇಕ ವಿಧದ ಉದ್ಯೋಗಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.
ದಶ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು (Dasha Brahmanas) ಎಂಬ ಉಲ್ಲೇಖಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತವೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಕೊನೆಯ
ಉಪವಿಭಾಗಗಳೆಂದು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಆ ಗ್ರಂಥಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹಲವಾರು ವಿಧದ ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಕೆಲವರು ಮೊಲಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು.
ಕೆಲವರು ಮಾಂಸಾಹಾರ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಕೆಲವರು ಕೆರೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಆಮೆಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು.
ಕೆಲವರು ಎತ್ತಿನ ಗಾಡಿಗಳನ್ನು ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಕೆಲವರು ಆನೆಗಳಿಗೆ ತರಬೇತಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಆರೈಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ವೇದಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡದ ಕೆಲವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಸಮುದ್ರದ ಚಿಪ್ಪುಗಳಿಂದ ಬಳೆಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಸಂದೇಶವಾಹಕರಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ತಮ್ಮ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆದರೆ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ, ಇತರ ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ಮಾಡದೇ ಕೇವಲ ಪುರೋಹಿತ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು
ಬದುಕಬಹುದು ಎಂಬ ಅರಿವು ಅವರಿಗೆ ಬಂತು.
ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅವರು ವರ್ಣಾಶ್ರಮ ಎಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.
ನಾವು ದಕ್ಷಿಣದ ಸಂಗಂ ಕಾಲವನ್ನು ನೋಡಿದರೂ, ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ಇತರ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೂ, ಜನರು
ಅನೇಕ ವಿಧದ ಉದ್ಯೋಗಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.
ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಕೆಲವು ಗುಂಪುಗಳಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಭಯ ಉಂಟಾಗಬಹುದು.
ನಾನು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಉದ್ಯೋಗ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ಇತರರು ಆ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಬಾರದು ಎಂದು
ಬಯಸಿದರೆ, ನನ್ನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ನಾನು ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ವರ್ಣಾಶ್ರಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಯಿತು.
ಭಗವದ್ಗೀತೆಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಜಾತಿ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಕುಲ ಧರ್ಮ ಎಂಬ ಉಲ್ಲೇಖಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ.
“ಜಾತಿ” ಎಂಬ ಪದದ ಮೊದಲ ಉಲ್ಲೇಖ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ.
ಅಧ್ಯಾಯ 1, ಶ್ಲೋಕ 42ರಲ್ಲಿ, ಜಾತಿ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಕುಲ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಪಾಲಿಸದಿದ್ದರೆ ಸಮಾಜದ
ಕ್ಷೇಮ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಜಗತ್ತು ಅಧೋಗತಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಈ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದಾಗ ಸಮಾಜ ಕುಸಿಯುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಆ ಪಠ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಪ್ರಕಾರ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನದೇ ವರ್ಣ ಮತ್ತು ಕುಲಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ
ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕು.
ಬೇರೆ ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೌಶಲ್ಯವಿದ್ದರೂ, ತನ್ನ ಸಾಮಾಜಿಕ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ನಿಯೋಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕೆಲಸವನ್ನೇ
ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಅದು ಹೇಳುತ್ತದೆ.
ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕೌಶಲ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಜನ್ಮವೇ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ಅದೇ ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ.
ಸಂದರ್ಶಕ: ಭಗವದ್ಗೀತೆಗೆ ಮೊದಲು ವಂಶಪಾರಂಪರ್ಯ ಉದ್ಯೋಗಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲವೇ?
ಮನ್ನನ್: ಇಲ್ಲ.
ಋಗ್ವೇದದಲ್ಲಿಯೇ ಉದ್ಯೋಗ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಕೆಲವು ಉಲ್ಲೇಖಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತವೆ.
ಒಂಬತ್ತನೇ ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ:
“ನಾನು ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದ. ನನ್ನ ತಂದೆ ವೈದ್ಯರು. ನನ್ನ ತಾಯಿ ಬೇರೆ ರೀತಿಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.”
ಇದರಿಂದ ಒಂದೇ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರು ವಿಭಿನ್ನ ಉದ್ಯೋಗಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದು
ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಋಗ್ವೇದದಲ್ಲಿ ಪುರುಷ ಸೂಕ್ತ ಎಂಬ ಒಂದು ವಿಭಾಗವೂ ಇದೆ.
ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತಲೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದರು ಎಂಬಂತಹ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ.
ಆದರೆ ಆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಸರಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನು ನಂಬುತ್ತೇನೆ.
ಪುರುಷ ಸೂಕ್ತದ ಭಾಷಾಶೈಲಿ ಋಗ್ವೇದದ ಉಳಿದ ಭಾಗಗಳ ಭಾಷಾಶೈಲಿಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ.
ಪುರುಷ ಸೂಕ್ತವನ್ನು ತೆಗೆದು ಉಳಿದ ಋಗ್ವೇದವನ್ನು ಓದಿದರೆ, ಅದೇ ರೀತಿಯ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಬೇರೆಡೆ
ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಜನರು ವಿವಿಧ ಉದ್ಯೋಗಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.
ಪೂರ್ಣ ಪಠ್ಯದಲ್ಲಿ ವಂಶಪಾರಂಪರ್ಯ ಉದ್ಯೋಗಗಳ ಸ್ಥಿರ ವಿವರಣೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.
ಪುರುಷ ಸೂಕ್ತದ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಶೈಲಿ ಋಗ್ವೇದದ ಉಳಿದ ಭಾಗಗಳಿಗಿಂತ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ.
ಅದರ ಕಾರಣ, ಆ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ನಂತರದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಸಂದರ್ಶಕ: ಅದನ್ನು ನೀವು ಹೇಗೆ ಹೇಳುತ್ತೀರಿ?
ಮನ್ನನ್: ಅದನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಅದರ ನಿರಂತರತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.
ಪ್ರಾಚೀನ ತಮಿಳು ಸಾಹಿತ್ಯದೊಳಗೆ ಆಧುನಿಕ ಕಾಲದ ಮಾತನಾಡುವ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿದಂತೆ
ಅನಿಸುತ್ತದೆ.
ಪುರುಷ ಸೂಕ್ತದಲ್ಲಿ ಬಳಸಿರುವ ಭಾಷೆ ಋಗ್ವೇದದ ಉಳಿದ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಭಾಷೆಯಿಂದ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ.
ಋಗ್ವೇದದ ಬೇರೆ ಯಾವ ಭಾಗವೂ ಅದರ ಶೈಲಿ ಮತ್ತು ರಚನೆಗೆ ಹೋಲಿಕೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಇದಕ್ಕೆ ನಾನು ಇನ್ನೊಂದು ತಮಿಳು ಉದಾಹರಣೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ.
ತೊಲ್ಕಾಪ್ಪಿಯಂನಲ್ಲಿ ರಾಜರು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ವೈಶ್ಯರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಸಾಲು ಇದೆ.
ಆ ಸಾಲು ಯಾವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಗಮನಿಸಿ.
ಅದು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸುವ ಭಾಗದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ.
ಅಲ್ಲಿ ಗಂಡು ಕೋತಿಗಳಿಗೆ ಬಳಸುವ ಹೆಸರುಗಳು, ಮೇಕೆ ಮರಿಗಳಿಗೆ ಬಳಸುವ ಹೆಸರುಗಳು, ಒಂಟೆಗಳಿಗೆ
ಬಳಸುವ ಹೆಸರುಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ವಿವರಗಳನ್ನು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಆ ಚರ್ಚೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಹಠಾತ್ ರಾಜರು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ವೈಶ್ಯರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಸಾಲು ಬರುತ್ತದೆ.
ಅದನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದರೆ, ಆ ಸಾಲು ನಂತರದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂಬಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ಅದೇ ರೀತಿ, ಪುರುಷ ಸೂಕ್ತವನ್ನೂ ವೇದಗಳಿಗೆ ನಂತರದ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಲಾಯಿತು.
ಇಂದು ಪುರುಷ ಸೂಕ್ತವು ನಾಲ್ಕೂ ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಆ ಸೂಕ್ತದೊಳಗೇ ನಂತರದ ಜಾತಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಬೆಂಬಲಿಸುವಂತಹ ವಿಷಯಗಳು ಹೆಚ್ಚು
ಇಲ್ಲ.
ಅದು ಒಂದು ದೈವಿಕ ಅಸ್ತಿತ್ವವು ಭೂತ ಯಜ್ಞ ನಡೆಸುವ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ.
ಆ ಯಜ್ಞದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಜೀವಿಗಳು ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತವೆ.
ಮೊದಲು ಕುದುರೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
ಏಕೆ ಕುದುರೆ?
ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆರ್ಯರಿಗೆ ಕುದುರೆಗಳು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪರಿಚಿತವಾಗಿದ್ದವು.
ನಂತರ ಎರಡು ಸಾಲಿನ ಹಲ್ಲುಗಳಿರುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ.
ಅದಾದ ನಂತರ ಮೇಕೆಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ.
ನಂತರ ಪುರುಷ ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾತ್ಮಕ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
ಅವನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಸತ್ಯ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತದೆ.
ಅವನ ಭುಜಗಳಿಂದ ಶಕ್ತಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತದೆ.
ಅವನ ತೊಡೆಗಳಿಂದ ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತದೆ.
ಅವನ ಪಾದಗಳಿಂದ ಶ್ರಮ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತದೆ.
ಪುರುಷ ಸೂಕ್ತವು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಹೇಳುವುದು ಇದೇ.
ಅಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಮಾನವ ಗುಂಪುಗಳು ನೇರವಾಗಿ ಆ ದೇಹದ ಭಾಗಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವು ಎಂದು
ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ.
ನಂತರ ಜನರು ಈ ಭಾಗವನ್ನು ಮೂಲಭೂತ ಗ್ರಂಥವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಅದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮನು
ಧರ್ಮವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದರು.
ಮನು ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಬಂದ ನಂತರವೇ ವರ್ಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ನಡುವೆ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ
ಹರಡಲು ಆರಂಭಿಸಿತು.
ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ವರ್ಣ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ಆರ್ಯರೊಳಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತ ಮತ್ತು ಅಸ್ಪಷ್ಟ ರೂಪದಲ್ಲಿ
ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿತ್ತು.
ಸಂದರ್ಶಕ: ಬೌದ್ಧ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಎರಡನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದರು ಎಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅವರು ಹೇಗೆ
ನಂತರ ರಾಜರು ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ತಲುಪಿದರು?
ಮನ್ನನ್: ಅದು ಬಹಳ ದೀರ್ಘವಾದ ಇತಿಹಾಸ.
ಆರ್ಯರು ಸುಮಾರು ಕ್ರಿ.ಪೂ. 1600ರ ವೇಳೆಗೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದರು.
ಕ್ರಿ.ಪೂ. 10ನೇ ಶತಮಾನದವರೆಗೆ ಅವರು ಗಮನಾರ್ಹವಾದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಕ್ರಿ.ಪೂ. 10ನೇ ಶತಮಾನದಿಂದ 8ನೇ ಶತಮಾನದವರೆಗೆ ಅವರ ಸುವರ್ಣ ಯುಗ ಎಂದು ಕರೆಯಬಹುದಾದ
ಒಂದು ಅವಧಿ ಆರಂಭವಾಯಿತು.
ಅವರು ಕ್ರಮೇಣ ಸ್ಥಳೀಯ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು, ಸಮಾಜ ಹೇಗೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು
ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.
ಸಾಮಾಜಿಕ ರಚನೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡ ನಂತರ, ಜನರನ್ನು ವಿವಿಧ ಯಜ್ಞ–ಯಾಗಗಳು ಮತ್ತು
ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.
ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಇಂತಹ ವೈಭವಯುತ ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಹಿತಿ ಇಲ್ಲ.
ಮದುವೆಯಾಗಲಿ, ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಯಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಮತ್ತಾವುದೇ ಪ್ರಮುಖ ಜೀವನ ಘಟನೆಯಾಗಲಿ, ಜನರು
ಆರ್ಯ ಪುರೋಹಿತರನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು.
ಕ್ರಮೇಣ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜೀವನ ಬದಲಾಗತೊಡಗಿತು.
ಜನರು ದುಡಿದು ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಸಂಪತ್ತಿನ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಯಜ್ಞಗಳು, ಆಚರಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಪುರೋಹಿತರ
ಮೂಲಕ ನಡೆಯುವ ಅರ್ಪಣೆಗಳಿಗೆ ಖರ್ಚು ಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.
ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಸುಮಾರು ಕ್ರಿ.ಪೂ. 8ನೇ ಶತಮಾನದವರೆಗೆ ಮುಂದುವರಿಯಿತು.
ನಂತರ ವಿರೋಧ ಧ್ವನಿಗಳು ಉದಯಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದವು.
ಜೈನ ಧರ್ಮದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ತೀರ್ಥಂಕರರು ಈ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.
ತೀರ್ಥಂಕರರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾದ ನೇಮಿನಾಥರು ಇಂತಹ ಆಚರಣೆಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು
ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಅವರ ನಂತರ ಬಂದ ಇತರ ತೀರ್ಥಂಕರರೂ ಇದೇ ರೀತಿಯ ಟೀಕೆಗಳನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು.
ನಂತರ ಕ್ರಿ.ಪೂ. 6ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಮಹಾವೀರ, ಗೌತಮ ಬುದ್ಧ ಮತ್ತು ಮಖ್ಖಲಿ ಗೋಸಾಲರಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು
ಉದಯಿಸಿದರು.
ಈ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ನಾಸ್ತಿಕ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಇವು ವೇದಗಳ
ಪರಮಾಧಿಕಾರವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.
ಅವರು ಈ ರೀತಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು:
“ಆಚರಣೆಗಳಿಗೆ ಇಷ್ಟು ಹಣ ಖರ್ಚು ಮಾಡುವುದೇಕೆ?”
“ಆ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನು ಜನರ ಜೀವನ ಸುಧಾರಣೆಗೆ ಬಳಸಬಾರದೆ?”
“ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನ ಕೊಟ್ಟರೆ ಸ್ವರ್ಗ ಅಥವಾ ಮೋಕ್ಷ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಏಕೆ ನಂಬಬೇಕು?”
ಅವರು ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿದ ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.
ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪ್ರಗತಿ ಪುರೋಹಿತರ ಮಧ್ಯಸ್ಥಿಕೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಟೀಕಿಸಿದರು.
ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಅನೇಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಜೀವನೋಪಾಯದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿತು.
ಅದಾಗ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡರು.
ಕೇವಲ ಧರ್ಮದ ಮೇಲೆ ನಿಯಂತ್ರಣ ಹೊಂದಿರುವುದು ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ರಾಜಕೀಯ ಅಧಿಕಾರವೂ ತಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು.
ಬುದ್ಧನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕ್ಷತ್ರಿಯರು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದರು.
ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎರಡನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದರು.
ಆದ್ದರಿಂದ ಬೌದ್ಧ ರಾಜರ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಸುಲಭವಾಗಿ ಎದುರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಆದಾಗ್ಯೂ, ಬೌದ್ಧ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾನತೆಗಳು ಮುಂದುವರಿದಿದ್ದವು.
ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಶೂದ್ರರಂತಹ ಕೆಳಗಿನ ಗುಂಪುಗಳು ಇನ್ನೂ ಅಧೀನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದಿದ್ದವು.
ಶೂದ್ರರು ಬೌದ್ಧರ ಊಟ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಉಳಿದ ಎಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಬೌದ್ಧ ಧರ್ಮವು ಅವರ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಮುಖ್ಯ ಸಂಘರ್ಷವು ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ರಾಜಕೀಯ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಧಾರ್ಮಿಕ ಅಧಿಕಾರಗಳ ನಡುವಿನ
ಹೋರಾಟವಾಗಿತ್ತು.
ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಪುಷ್ಯಮಿತ್ರ ಶುಂಗನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗಿತು.
ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ ರಾಜನಾದಾಗ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತಮ್ಮನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮೇಲಿನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು
ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.
ಒಂದು ಹೊಸ ಶ್ರೇಣೀಕರಣ ಉದಯಿಸಿತು:
ಮೊದಲು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ನಂತರ ದೇವರುಗಳು, ನಂತರ ರಾಜ.
ಇದರ ಹಿಂದಿನ ತರ್ಕವೇನೆಂದರೆ:
ದೇವರುಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಬಹುದಾದುದು ಮಂತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರ.
ಆ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು.
ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ನಡುವೆ ಮಧ್ಯವರ್ತಿಗಳಾಗಿ ತಮ್ಮನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿಕೊಂಡರು.
ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮತ್ತು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾದ ಕ್ರಮವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡತೊಡಗಿತು.
ನಂತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ರಾಜರ ಸಲಹೆಗಾರರು ಮತ್ತು ಗುರುಗಳಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.
ಹೊಸದಾಗಿ ಉದಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಅವರು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡಲು
ಆರಂಭಿಸಿದರು.
ಹಳೆಯ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು, ಕಾನೂನುಗಳು ಮತ್ತು ಆಡಳಿತ
ಪದ್ಧತಿಗಳಿದ್ದವು.
ಆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ.
ಜನರು ಕೂಡ ಅಂಥ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಆದ್ದರಿಂದ ಹೊಸ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿತ್ತು.
ಸಣ್ಣ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ರಾಜ್ಯಗಳು ಕ್ರಮೇಣ ದೊಡ್ಡ ರಾಜ್ಯಗಳಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವಂತೆ ಅವರು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡಿದರು.
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಈಗಾಗಲೇ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಲವು ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸಿ ಅಥವಾ ನಾಶಪಡಿಸುವ
ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೂ ನಡೆಯಿತು.
“ಸನಾತನ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಮನುಸ್ಮೃತಿ ಒಂದೇನಾ? – ವಿವರಣೆ ( ಭಾಗ 2)”